Friday, January 7, 2011

yeniyıl

yeniyılın ilk haftası neler yaptık?

kış dönemi müzik kursumuza yazıldık ve ilk dersimize gittik, Babil artık iyiden iyiye katılır oldu, dans ederek, şarkılara hecelerle eşlik ederek, belli başlı tempo hareketlerine katılarak neşe saçıyor!

bu hafta dört aydır kuaföre gitmediğimi kuaförde saçlarımı kestirirken anladım, en son 4 eylül'de gitmişim, pes yani, kuaförüm saçlarımın beyazlarını kapatırken saçımın doğal rengini çok iyi tutturduğundan saçım uzadıkça umursamayıp beklemişim, artık eskisi gibi çok uzun saça bakamıyorum, gerçi saçım yine uzunca, hatta at kuyruğu bile yapabiliyorum ama daha katlı ve şekilli kestirdim saçımı.

oğlumun ikinci yaşının dolmasına çok az kaldı inanamıyorum.

biraz yediklerime dikkat edeyim diyorum artık, sütüm de azaldı zaten, hani emzirirken yediklerime dikkat etmek anlamında, halen emziriyorum dediğimde göz yuvarlayabilecek herkese selam olsun! rejim demek bazen garip geliyor, üstüme dikte edilen bir formata köle olmuşum gibi, tercih etmiyorum o fikri, farkettim ki (eşim hep söylerdi de gel laf dinle işte) pek fazla et yemiyorum ben, yani protein fazla almıyorum, karbolara aban canım aban, o da insanı doyurmuyor, şimdilerde sabah omlet, öğlen tavuk ya da balık, akşam et ya da benzeri, ayrıca her öğünde salata ve sebze. genel olarak daha az yediklerimi artırıp (protein ve sebze), daha çok yediklerimi azalttım ya da ortadan kaldırdım (bol şekerli meyveler, ekmek, pilav, makarna, tatlılar). daha dinç hissediyorum kendimi, başlarda biraz zorlandım, halen zorlanıyorum, oh şöyle kepek ekmeğine bir katman nutella sürsem diyorum, vazgeçiyorum, yerine badem yiyorum azıcık, yerini tutmuyor ama... aslında insanın anne olduktan sonra demeye dilim varmıyor ama belli başlı mihenk taşlarından sonra vücudunu algılayışı değişiyor sanırım, ama yapısal olarak Babil'e bir kardeş gelsin diye dombili olma ihtimalim varsa bu ihtimali ortadan kaldırmak için yazık ki yıllar öncesinde geride bıraktığım bu yediğine dikkat meselesini tekrar ele almam gerekti, fikre çıpa atalım, daha sağlıklı olmak, derlenip toplanmak, eksik protein ve sebze alımından hallice kronik yorgunluğun çaresi bu adımı atmaktı, başlayalı tam iki hafta oldu. haftada iki ya da üç kere spora da gidiyorum hep ama yediğine dikkat etmeden değişimi yaratmak zor, gerçekçi olan yaklaşım bu.

oğlumun ikinci yaş gününde bir parti yapmak niyetinde değilim, belki biz bize günübirlik bir gezi ve kutlama yapabiliriz. içim bir garip, bebeğim büyüdü, halen minnoş ama kocaman oldu da bir yandan...

oğluma gündüzleri bez giydirmiyorum artık, evdeysek ya popo açık ya da külot var, çoktandır tuvaletini söylüyor, bazen ''potty''ye yani lazımlığına yapıyor, bazense etrafa, ben lazımlık demiyorum, ''tuvalet'' diyorum, ''oğlum ç.. k... tuvalete'' diye, yavaş yavaş yol alıyoruz, çok fazla beklemek istemiyorum, böyle uzun süreceği söylense de, bütün gece kendi yatağında deliksiz uyuyan, çatal kaşıkla yemek yiyen, top oynayıp müzik ritmiyle dans eden, lego ile yaratıcı şekiller yapan, bizimle akıllı oyunlar kurup şen sosyal kahkahalar atan yavrumun ne kadar büyüdüğünü görürken tuvalet meselesini geciktirmek garip geliyor açıkçası. aslında biz 18 aylıktan başladık, biraz yarı zamanlı devam ettik, araya tatiller girdi, bazen geçici duraksamalar, daha tutarlı olsam belki daha hızlı olacaktı ama bazen Babil direndi, bazen ben pes ettim, ama şimdilerde sifon çeken, tuvalete bay bay bile yapan, ayrıca 11 saatlik gece uykusundan kupkuru uyanan yavrumun hazır olduğuna eminim, oğlumu gözlemlerken kendi iç sesimi takip ediyorum.

biraz havadan sudan, biraz olan bitenden yazdım, aslında eksik yazdım, değişimi beklerken bazen aslında değişim diye dramatik bir durum olmadığını öğrenirsin ya da bunun farkına varırsın ya, akışın kendisi var bu aralar belki de, hatta dramatik denilebilecek bir değişim dahi olsa bu akışın bir parçası olacak, hemen hamurumuzu ona yoğuruvereceğiz, dönüşürken biz ve biz bize olacağız hep, başta garipsedim içime doğan bu duyguyu, sonra rahatlar gibi oldum, hani sıktıkça elinden kaçıverir ipin ucu, ucundan rahatça tuttukça elin terlemez, kavrarsın gidişatı, sanki böyle. su bulanmadan durulmaz derler, bazen bulanıklık sandığın hareketin ve dalganın ta kendisi oluyor, su değil ki bulanık olan, rüzgarın ve dalganın etkisiyle sallanan yosunlar ve savrulan kum...

ince bir tabaka kar yağdı, tuttu da hatta. bir üstüne yağsa keşke bu gece, her yer kupkuru, ne güzel tutar, yakınlardaki bir tepelikten kızak kaymaya gideriz, kar dolsun her yer! hem belki bir de kayak kayacaktık yakınlardaki bir kayak merkezinde. müthiş kayak tatilimize ithafen bir de ''midwest'' tepelerinden inelim diye... karın yağmasını bekliyorum, yoksa kışın tadı kalmadı, hazırım baharın gelmesine.

tilki, papağan, su, anneanne, dede, araba, anne, baba, möö mööö, traktör, bebek, at topu, yapma, mısır, mee mee... kulağıma ve kalbime dolan tüm kelimelerinin tınısına deli oluyorum, canım kuzum.

sıradanın ya da gündeliğin ötesine geçebilsem, zihnimin en ince kıvrımlarından dökülebilsem burada, tuttum ve tutuyorum yine, bırakabildiklerimle... seni seviyorum Babil.

4 comments:

e. pınar said...

Aslinda pek et yememen iyiymis be Nazli. Ben de et yemeyi cok seven biri olmadigim icin kotu mu besleniyorum, protein almiyor muyum diye soruyordum kendime. Biraz arastirma yaptim. Olay suymus: Bakliyat ( Fasulye, bakla, nohut, soya, mercimek, bezelye), tahıl (ekmek ve makarna dahil), kuruyemis yani tohumlar (findik ozellikle) yiyorsan neredeyse her proteini aliyorsun. Bir kac cesit eksik kaliyor. Onlari da yogurt, yumurta ya da sut tuketiyorsan aliyorsun zaten. Yani hic bir sey eksik kalmiyor. O yuzden icin rahat olsun. Ozellikle amerika'da (turkiyeye de gelecek bu) hayatlarinda gokyuzunu gormemis antibiyotiklerle ayakta tutulan, kotu beslenen hayvanlarin etleri satiliyor. Hayvan haklarini cevresel sorunlari gecsek bile etlerin pek tadi kalmadi maalesef. Kisacasi et yememek iyidir :))

dörtmevsim said...

canim cok dogru soyluyorsun, et yemek degil, kaliteli protein kaynagi bulmak mesele. burada organik etleri ya da diger bir ifadeyle acik havada, ot yiyip mavi gokyuzunu gorerek yasamis hayvancagizlari ayrica fisleyip, ekstra fiyat etiketi ile satisa sunuyorlar, ben de oyle aliyorum, garip bir secicilik tabii bu ve diger taraftaki kabusu bertaraf etmiyor. ama iste babil de yesin diye hep secici olmaya calisiyorum. belki de haklisin, o yolda devam edeyim ben, vejeteryan protein kaynaklarina yani, mesela nohut, mercimek, fasulye kadar tofu, soya da yiyorum, soya sutu iciyorum ayrica, tam yagli yogurdu tercih ediyorum ya da. bu aralar oglum her ne kadar cok fazla sebze ile hasir nesir olmasa da annesini brokoli, salata, ispanak kemirirken gorunce daha cok yer sonra diye dusunuyorum. balik ve bakliyat da seviyor ama...

Deli Anne said...

ne güzel hala emziriyor olmanız.. ben de 22 aya kadar emzirmiştim ve keşke 2 yaşını tamamlasaydım demiştim bırakırken.. hiç uyumaması benim bırakmamda etkendi. kolaylıklar, sevgiler.

dörtmevsim said...

Deli Anne merhaba! Benim emzirmeye devam etmemdeki en buyuk etken ise oglumun kendi kendine uykuya dalabilmesi ve gece hic uyanmamasi (cok ender). Yoksa memeyle bagdasik uykumuz olsaydi benim de devam etmem zor olurdu. Gerci birakmak da zor olacak. Siz nasil memeyi biraktiniz, birden mi azaltarak mi? Sevgilerle...